De wasbeerhond is een hondachtige die zich op eigen tempo door Oost- en Noord-Nederland en de Ardennen verspreidt. Met zijn nachtelijke leefwijze en slimme overlevingstrucs weet hij zich opvallend goed aan te passen. Wij verzamelden een aantal leuke feitjes over dit bijzondere dier!

• 9000 wasbeerhonden (Nyctereutes procyonoides) zijn er tussen 1920-1950 bewust uitgezet door de Sovjet-Unie. Ze werden daar gehouden voor de pelsindustrie en vervolgens vrijgelaten. Vandaaruit verspreidden ze zich op eigen pootjes westwaarts.
• 1980 was het jaar waarin de eerste wasbeerhond in Nederland (in Drenthe) werd gespot. In 1994 volgde België, in de provincie Luxemburg. Hun populatie groeit, vooral in Oost- en Noord-Nederland en in de Ardennen.
• 40 soorten prooidieren en planten staan er op het menu van deze omnivoor. Ze eten écht alles; bijvoorbeeld kikkers, knaagdieren en insecten tot fruit, noten en zelfs afval.
• 7 kilometer loopt een wasbeerhond gemiddeld per nacht, maar dat doet hij niet in een rap tempo; het is meer struinen en snuffelen, op zoek naar voedsel.
• 2 wasbeerhonden die eenmaal voor elkaar gekozen hebben, blijven vaak bij elkaar en jagen ook samen. Een zeldzaam staaltje monogamie in de ‘honden’-wereld, want dit nachtdier behoort tot de familie der hondachtigen.
• 2 tot 6 jongen krijgt een wasbeerhond meestal, maar er zijn ook uitschieters naar nestjes met 9 jongen. De draagtijd bedraagt ongeveer 60 dagen.
• 10 graden vorst is voor een wasbeerhond het moment om onder de wol te kruipen. Het is een van de weinige hondachtigen, die echt slaapt in de winter. Geen diepe winterslaap, maar bij flinke kou wel weken achter elkaar.
• 30 tot 60 centimeter is de wasbeerhond, exclusief staart. Heel groot is hij dus niet, maar hij heeft wel een slim overlevingstrucje als hij zich bedreigd voelt: ‘doen alsof’ – hij gaat plat op de grond liggen alsof hij dood is.

Dit artikel verscheen eerder in LandIdee 09 2025